O Conto da Ita (verídico)

Hoxe, antes que nada, teño que falar dunha nova alumna.

Chámase Petra, empezou un pouco mais tarde, pero non é nova nesta actividade, porque xa veu ao obradoiro hai dous anos, cando fixen as prácticas. Non é galega, pero como está casada con un galego de Petín e ademais vive aquí, entende perfectamente o Galego inda que non o fale. Tamén e certo que nas actividades que facemos as veces fálase o Galego e outras non, depende da persoa que fala.

Como digo, hoxe foi moi divertido, entre outros exercicios, propúxenlles o de inventar unha historia entre todas. Eu empecei a historia e despois cada unha ía engadindo cousas ata completala, pero isto non tivo moito éxito xa que lles resulta difícil imaxinar situacións e prefiren contar unha historia enteira, cada unha a súa. Así que contáronse varias historias.

Primeiro contou a Ita un caso que lle aconteceu recén chegada a París alá polo ano 1963. Ela era moi noviña, tiña uns 16 anos e estaba traballando nunha casa na que a filla da patrona era da mesma idade que ela.

Os fins de semana ían para unha casa que tiñan nas aforas, alí seica lle chamaban "na campiña". A filla da patrona quería sair coas súas amigas pola noite e claro o pai non a deixaba porque logo tiña que voltar soa e a casa estaba moi apartada, así que a nai díxolle que si á Sophie (Ita, que en realidade chámase Sofía) non lle importaba acompañala, as dúas irían a buscala ata o pobo. A Ita dixo que si, de xeito que cando foi a hora, ela mais a patrona marcharon buscar a filla, e cando ían polo camiño pasou un coche que ao velas deu marcha atrás para acercarse, a Ita que é moi medosa, cando viu que o coche viña cara elas, deixou soa a patrona e botou a correr cara a casa que ata perdeu os zapatos.

Despois todos se riron dela porque o do coche era o outro fillo da patrona que ao recoñecelas dera a volta para levalas.

Pero a Ita tanto medo tiña de que a levasen ou eu que sei, que alá deixou a patrona, se ían levar a alguén que levaran a vella, ou como se soe dicir "sálvese quien pueda".

Mousse de queixo

O pasado mercores, como xa vos contei mandeilles traer escrita unha receita, e cada unha trouxo a que lle pareceu, pero agora pedíronme que llas escriba todas no ordenador e lles faga copias, así que hoxe puxéronme os deberes elas a min, e como as teño aiquí na miña mesa e estounas a copiar, vouvos poñer algunha ben riquiña para que vos animedes e a fagades.

Por exemplo teño diante a receita da "Mousse de queixo"

Ingredientes:

1 litro de nata líquida

8 quesitos "el caserío"

1 tarrina de "Philadelphia"

4 cucharados soperas de azucar.

Elaboración:

Poñemos nun pucheiro no fogo todos os ingredientes e cando empece a ferver retiramos. Pasámolo ben ca batedoira ata que este ben desfeitiño e sen grumos, logo repartímolo en copas ou tazas, e metémolo na nevera para que enfríe ben.

Esta é sencilliña pero seica está boísima.

A verdade é que este "Obradoiro de memoria" estame resultando moi gratificante, xa me pasou a vez anterior cando o fixen a modo de prácticas da UNED, porque vexo que as participantes poñen interés no que facemos e disfrutan facendo, e isto é o meu principal obxetivo.

Unha paréntese neste blog.

Vou a colgar un post que está un pouco a marxe da finalidade coa que creei iste blog, e vouno facer para dar por rematada a polémica que xurdiu por causa dun anónimo ao que non lle gusta nin o que fago, nin o que penso, e por suposto nin as miñas ideas.

Paréceme ademais moi ben, porque se todos pensaramos igual o mundo sería moi aburrido, e xa sabemos que na variedade está o gusto.

Fuches ti, amigo "ojo que todo lo ve" o que viñeches aquí a descalificarme a min, acusándome de ter un traballo no "chiringuito do Quintana", nada mais lonxe da realidade.

Fuches ti o que pretendiches acusarme de ter feito críticas aos que están a traballar gracias ao enchufismo do psoe, digo pretendiches porque esa acusación non me afecta para nada, xa que non é algo que eu inventara, só tes que andar polas rúas e falar coa xente, de todos os xeitos, publicamente e a través do meu blog "mencía" só falei desto nun post que colguei despois de ver os resultados das eleccións, e foi unha especie de reflexión que fixen sobre eses resultados, coma moita xente o fixo, seguramente ti tamén.

En todo o que escribo vai sempre implícita a miña forma de pensar e de ver a vida; as veces critico cousas, outras utilizo un ton acedo ou sarcástico, pero ata o de agora xamais insultei a naide, porque non están os insultos na miña forma de proceder.

Fixeches varios comentarios insistindo en que eu, que polo visto tanto teño falado de que só traballan os enchufados, pois agora tamén estou enchufada, inda non sei onde, porque eu sígoche traballando na panadería como ben sabes. Pero tamén fago outras cousas a marxe do meu traballo como esta de escribir, porque me gusta, ou estudar na UNED, que me levou a prepara esta actividade de "Memoria e ..." que tamén a fago porque me encanta, etc.

O que ten que aprender varias leccións se cadra és ti, porque ti si que tes que crecer como persoa (isto dícesmo na última mensaxe recibida, que non vou deixar sair), xa que fuches ti, insisto, o que lanzaches o bulo de que eu estou enchufada non sei en que "chiringuito", e de paso faltaches ao respeto non so a min senon a mais xente que se pode ver salpicada por iste asunto, e sobre todo necesitas crecer e aprender a decir as cousas sen insultar e asumindo o que dis, refírome ao de agocharse no anonimato.

Teríamos falado moito, e exposto mellor os nosos puntos de vista se houbeses actuado de cara, sen esconderte. Cando un se agocha e non da a cara é porque fai as cousas con malas intencións.

Sinto moito non poder ter falado contigo doutro xeito, e sobre todo sinto haber tido que moderar os comentarios, en fin, persoas malintencionadas sempre as houbo e as haberá, pero eu sempre me sorprendo cando me topo con algunha.

E agora si, dou por finalizado o tema.

Receitas de cociña

O Mércores pasado propúxenlles unha actividade para facer na casa, tratábase de traer escrita unha receita de cociña, cos seus ingredientes, e o xeito de facela.

Estivo ben a cousa, porque unha delas, a Blanquita traía a receita do "Brazo de gitano" pero a parte de traela escrita e moi ben detalladiña, traía o doce feito e non quedou mais remedio que comelo xunto cun cafeciño que nos serviu o Pepe moi amablemente. Estaba boísimo e xa quedamos para outro dia facer unha festiña destas de comer.

E como non se pode dar puntada sen fío, despois pedínlle que cada unha explicara a súa receita e tamén que explicaran a receita de outra, así, e de xeito divertido, traballamos a memoria inmediata.

Fixemos tamén outros exercicios que non detallarei, nos que traballamos a concentración e a orientación espacial.

Son sempre exercicios sinxelos, diseñados e pensados para facer coa xente maior.