Rematou o curso!

O próximo Mercores día 26, rematará o "Obradoiro de Memoria e Motricidade para maiores"

Inda que o verdadeiro punto final será o vindeiro 18 de Xullo, no que faremos unha comida de despedida, e na que se dará entrega dun diploma a cada unha das participantes, pola súa asistencia.

(De seguro haberá tamén algunha outra sorpresa).

Pola miña parte teño que agradecer a todas as participantes a súa magnífica disposición en cada unha das actividades que lles propuxen, a súa ledicia e o cariño co que sempre me trataron.

Por suposto o meu agradecemento tamén para a Emma a Directora do Centro, por contar conmigo para realizar esta actividade, que supón para min un paso adiante nos meus estudos de Educación Social.

A comida será no "Aguillón", haberá empanadas de carne e bonito, e tarta de mazá feitas na panadería de Petín, e seguramente algún que outro postre que traerá algunha das participantes.

Eu mesma ei facer o tiramisú que é a miña especialidade.

Bicos para toda@s, e ata o vindeiro curso.

Benvida Josefa!!!

Ten que nos explicar os sitios todos que visitou, que Sevilla é unha cidade moi fermosa.

Pois si, démoslle a benvida a Josefa que estivo pasando unhos mesiños coa sua filla en Sevilla.

Xa tiña ganas de volver, e nos de tela por aquí.

Para celebralo como non, trouxo duas tartas feitas por ela, unha de mazá e outra de "cabello de ángel" e noces, estaban como xa imaxinades boísimas.

Ando algo retrasada co blog así que contareivos tamén que estas duas últimas clases non houbo ningún cumpleanos ni tampouco outra celebración, a única novidade é que a "dire", Emma non asistiu, por terem asuntos persoais que resolver, botámola de menos, sobre todo porque é unha charlatana e alporízame a todas as que ten ao seu arredor, que claro falan todas ao mesmo tempo e non nos entendemos.

Por certo, hoxe pedínlles que contaran algunha lenda daquelas que se contaban nas aldeas, que fixeran memoria que para iso estamos neste obradoiro, e sairon varias que xa outro día irei contando, non faltou a dos "cochofellos" que xa é un clásico.

¡Parabéns Isabel!

Esta semana non tuven tempo de vir por aquí e non contei nada do acontecido o pasado mércores, e non quería deixar pasar a semana sen contar que foi moi especial, porque de novo celebramos un cumpleanos, e desta vez foi o da máis nova de todas, Isabel, que cumpliu coarenta aniños, ao carón de todas as demais, resulta unha cativiña.

Parabén Isabel, que cumplas moitos máis e que sigas así de boa xente como eres. Porque Isabel fai algo moi especial que non facemos en xeral casi ninguén, cada semana visita as residencias de anciáns e pasa un ratiño con eles, xogando as cartas, van ela e a súa nai Emilia, e adincánlle a esto varias tardes a semana, xa que hai varias residencias. Sei de boa tinta que a queren moito e que están desexando a súa visita.

Nos tamén te queremos Isabel, eres unha moza fermosa, sobre todo por dentro.

As fotos do Carnaval

Pois si, aquí están, é unha pequena mostra e hai un pouco de todo como podedes ver.
Algunha das disfrazadas non soupen quen era, ando a procura de averigualo.

A festa de Carnaval

O Mercores pasado non puden asistir ao Obradoiro porque estiven moi agripada, había ser de seguro a resaca do Carnaval.

Gustaríame ter fotos da festa de disfraces que se fixo no Centro Social, estivo moi animada. A ver se o Miguel, un dos traballadores do centro, me pasa as fotos e as colgo aquí-

Eu tamén me disfracei, a que non se disfrazou foi a Emma que seica non lle gusta moito esto do Carnaval. E a que tampouco se disfrazou foi a Isabel que a pesares de ser unha moza ben nova, non se animou co disfrace, e iso que ela para as festas é moi animada e non falta. Isabel, a próxima non veñas sen disfrazar.

Estaba moi guapa a Mercedes de Mones, gustoume porque era un disfrace "made in feito na casa", ou sexa que se pon un o que vai atopando pola casa, e que ao fin son os mellores disfraces. Deste xeito ía tamén disfrazada a Aurora (filla da Felisa) parecía como de viuva leda, pero ao seu xeito , tamén moi divertida.

Houbo tamén máscaras que non se descubriron en toda a tarde, e que inda hoxe eu non soupen quenes eran, pero a cousa como digo estivo divertida.

Mañá temos cursiño e a ver si están as fotos.

Xa contarei.

"A tarta de Moca"

Parece que collemos carreiriña e todos os Mercores ao finalizar o Obradoiro algunha saca unha tarta, ou pasteis, ou bombóns, o que sexa e como somos de bon dente e todos nos vai ben, pois ala a merendar.

Normalmente trátase dunha celebración, cumpleanos ou algo así, pero onte cando a Quinita sacou a tarta de moca, puxémonos a cantarlle o cumpleanos feliz, e ela moi simpática dixo: podedes cantar que me gusta moito, pero non é meu cumpleanos, trouxen a tarta porque si, porque quixen, e a ver se vos gusta. Claro que nos gusta, gústanos todo, sobre todo o que engorda, iso inda nos gusta mais.

Con todas as bromas dixémoslle as de Carballal, a Ita e a Carmen que lles tocaba a elas convidar porque vai ser a Santa Apolonia que é a festa de Carballal, enseguida aceptaron, así que eu xa me resignei e a dieta vai ter que ser todos os días agás os Mercores, claro.

O caso é que ademais de traballar a memoria, pasámolo estupendamente, como debe ser.

Unha cesta de flores para Rosita.

Pois a cousa non fixo mais ca empezar e xa celebramos outro cumple, esta vez foi o de Rosita, nada menos que 81, case nada. Se lle damos a volta, 18, idade moi importante á que tod@s @s adolescentes queren chegar para alcanzar o estatus da maioría de idade, e supoño que cando un cumple 81 tamén lle había gustar voltar aos dezaoito, se cadra para facer aquelo que non se atreveron porque a época que viviron lles puxo moitos atrancos, tanto económicos como sociais. Pero sobre todo porque os dezaoito marcan o comenzo da xuventude e tod@s quixeran como din elas mesmas volver a ter aqueles aniños pero sabendo o que saben hoxe. Pero claro iso non vale, é trampa, asíque hai que xogar coas cartas que tocan e no momento no que as reparten.

Por iso admiro moitísimo a todas estas mulleres que veñen ao Obradoiro, porque as cartas coas que xogaron no foron doadas, como tampouco o foi o momento no que as tiveron que xogar.

Moitas tuveron que emigrar a outros países para sacar adiante as súas familias, outras quedaron na aldea e traballaron arreo na casa e no campo, cuidaron fillos, maridos e tamén aos animais domésticos, imprescindibeis para poder alimentarse. Non tuveron acceso aos estudos. nin tempo para adicalo a elas mesmas. A súa xuventude rematou antes de comenzar, non como agora que son adolescentes ata os trinta.

En fin que é unha xeración de xente moi sacrificada pero que non por iso perderon a alegría, todo o contrario, siguen con ganas de aprender cousas novas e sobre todo con moitas ganas de vivir e de pasalo ben.

¡Parabéns Rosita!, que cumplas moitos mais e como xa che dixemos, nos que o vexamos.

Empezamos cun cumpleanos.

¡FELIZ CUMPLEANOS, PETRA!

Pois xa estamos de volta.

O Mercores 13 de Xaneiro era a data de comenzo e por suposto alí estabamos tod@s , agás algunha que está con gripe e algunha outra que inda anda de vacacións.

Saudamos efusivamente a Emma, a "Dire", porque tamén se incorporaba ao traballo despois dunhas pequenas vacacións de Nadal.

Fixemos exercicios de orientación espacial e concentración e logo como era o cumpleanos de Petra, invitounos a tomar café, doces e bombóns, así que as que empezamos a dieta o Luns, pois rachamola sen mais a golpe de Mercores, e parece ser que a cousa vai seguir porque xa se anunciaron mais cumpleanos e todas estamos ben dispostas para as celebracións.

Pois ben vidos sexan os cumpleanos, que cas edades que se barallan neste obradoiro ben paga a pena celebralos. Hoxe foi Petra como xa dixen que cumpliu 64 e o próximo e o de Rosita que serán 81, así que como digo paga a pena celebralos.